O “vido” existe como especie desde fai uns trinta millóns de anos, é unha das árbores presentes no calendario arbóreo Celta (vencellada o mes de Novembro), asociase xeralmente coa deusa Beth (de aí veñen as denominacións latinas de Betula Alba, Betula Verrucosa ou Betula Pubescens); como curiosidade, sinalar que ó “vido” chamábaselle a “arbore da sabedoría” porque as súas polas empregábanas os mestres (desde as épocas que se perden na noite dos tempos)  para inculcalo coñecemento os seus alumnos.

Segundo a mitoloxía celta, o “vido” é a árbore da Xénese que representa o primeiro mes arbóreo -ciclo do 24 de Decembro ata o 20 de Xaneiro, no calendario gregoriano-, por elo déronlle a primeira letra do seu alfabeto -a “Beth” que facía referencia a deusa-, adxudicándolle a “dryad” ou luz que representa os espíritos das arbores e, polo feito de que a mesma árbore ten flores masculinas e femininas, da unidade existencial do ser humano. .

Arbore fondamente vencellada a premisas de obtención de enerxías positivas e, misticamente falando, co estímulo da consciencia e subconsciencia, os druídas celtas tiñan un ritual de recolleita da sabia do “vido” –consideraban o ritual como a liberación do espírito “dryad”- que empregaban para as celebracións, festas e rituais especiais; ademais, a zume do “vido”,  é un alimento moi rico en ácido tartárico e glicosa, pode fermentarse para transformala en viño, en cervexa ou en augardente de vido..

Con amplas propiedades medicinais, a súa casca empregábase para escribir e a súa madeira para obter un excelente carbón ou  facer vasillas e todo tipo de utensilios domésticos: mangos de escobas ou manufacturas de teas.

Os nosos antepasados Celtas instauraron unha costume que aínda pode escoitarse de boca de algúns vellos dos nosos pobos: a de empregar as súas polas para tocalos camiños e afastalos espíritos prexudiciais.

Canto a utilidade medicinal, empréganse as follas, as xemas, a zume e a casca.

As follas e as xemas conteñen, sobre todo, flavonoides –o que lle confire notable efecto diurético- e tamén principios amargos, taninos catéquicos e aceite esencial. As súas aplicacións son:

·         Edemas: axuda a eliminalos líquidos retidos no organismo, especialmente en casos de insuficiencia renal ou cardíaca. A diferencia de outros diuréticos químicos, as infusións de follas de vido no provocan a perda de grandes cantidades de sales minerais coa urina, nin irritan os tecidos do ril e son capaces de rexeneralo e desinflamalo, facendo diminuila eliminación da albumina coa urina en casos de nefroses e insuficiencia renal.

·         Empréganse tamén con éxito no síndrome premenstrual. Tomando esa tisana durante os días precedentes a regra, aumenta o volume de urina e diminúe a inchazón dos tecidos, especialmente en pernas, ventre y peitos.

·         Cálculos renais: as infusións de follas y xemas de vido facilita a eliminación das areillas da urina e impide que se formen cálculos renais. O uso da infusión está indicado tanto durante o ataque de cólico nefrítico (de ril), como de forma continuada para evitala formación de cálculos.

·         Depuración: as follas e xemas do vido posúen un efecto depurativo sobre as sustancias tóxicas que recargan o sangue, como o ácido úrico. De aí que as tisanas preparadas con elas resulten altamente beneficiosas en caso de gota ou artritismo.

·         Afecciones de la pel: polo seu efecto depurativo, o seu uso por vía interna resulta indicado para limpar a pel de impurezas en casos de eccemas crónicos y celulites.

·         Chagas e feridas: en aplicación externa, por medio de compresas, as follas e xemas posúen acción antiséptica e cicatrizante sobre chagas e feridas, debido os taninos que conteñen.

A casca do vido, ten propiedades febrífugas. Tómase en decocción para baixala febre. O principio da primavera, antes de que saian as follas, serrándolle unha rama o pinchándolle o tronco, o vido pode proporcionar cada día varios litros de deliciosa zume. Esta sabia ten as mesmas propiedades que se describen para as follas, pero ademais constitúe unha agradable bebida. No norte de Europa tómase a sabia  para aproveitar dun cute branco e limpo.